به گزارش خبرنگار روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی ایران، فضای بیمارستان در آن ساعات نفس‌گیر، سنگین و پر از اضطراب است؛ جایی میان مرز باریک امید و ناامیدی. بر روی تخت بیمارستان، قلبی هنوز به مدد دستگاه‌ها می‌تپد و تنفس جریان دارد، اما پزشکان با دلی اندوهگین حکم قطعی مرگ مغزی را صادر کرده‌اند؛ حکمی که برخلاف کما، راه بازگشتی ندارد و پایان حیات هوشیار انسان است.

در این سوی اتاق، خانواده‌ای ایستاده‌اند که دنیا بر سرشان خراب شده است؛ عزیزترین‌شان روی تخت خوابیده و در همین لحظات سخت و بحرانی، در حالی که هنوز داغ رفتنش را باور نکرده‌اند، باید بزرگ‌ترین و سرنوشت‌سازترین تصمیم زندگی‌شان را بگیرند؛ آیا اجازه می‌دهند تن بی‌جان عزیزشان، چراغ زندگی انسان‌های دیگری باشد که در لیست انتظار مرگ و زندگی دست‌وپا می‌زنند؟